“పాటికి రాని మాటలెందుకు గరికపాటి ?”

ప్రజాస్వామ్యంలో మాటకు ఉన్న శక్తి అపారమైనది. ముఖ్యంగా ప్రజలపై ప్రభావం చూపగల వ్యక్తులు మాట్లాడినప్పుడు ఆ మాటలు అభిప్రాయాలకే పరిమితం కావు—అవి సామాజిక దృక్పథాన్ని మలుస్తాయి. అందుకే ప్రజా వేదికపై పలికే ప్రతి పదం బాధ్యతతో నిండివుండాలి. ఈ నేపథ్యంలో ప్రవచనకర్త గరికపాటి నరసింహారావు గారి తాజా వ్యాఖ్యలు మళ్లీ ఒక అవసరమైన చర్చకు దారి తీసాయి.
“గుడ్డు ఇస్తే పిల్లలు పాఠశాలకు రారు… శోభనం పెళ్లికొడుకు లాగా తిని పడుకుంటారు” అన్న వ్యాఖ్య వినడానికి వ్యంగ్యంగా అనిపించవచ్చు. కానీ ఇందులోని భావం పేదరికాన్ని, పిల్లల ఆకలిని, వారి విద్యా అవసరాలను తేలికగా తీసుకున్నట్టుగా కనిపిస్తుంది. ఇది ఒక ఉపమానం మాత్రమే కాదు—సమాజంలోని బలహీన వర్గాల వాస్తవాన్ని అర్థం చేసుకోలేని దృక్పథానికి ప్రతిబింబం.

భారతదేశంలో పోషకాహార లోపం ఒక తీవ్రమైన సమస్య. లక్షలాది పిల్లలు తక్కువ బరువు, రక్తహీనత, అభివృద్ధి లోపంతో బాధపడుతున్నారు. ఇలాంటి సమయంలో పాఠశాల మధ్యాహ్న భోజన పథకం ఒక ప్రాణాధారంగా మారింది. ఆ పథకంలో గుడ్డు చేర్చడం వెనుక ఉన్న ఆలోచన స్పష్టమైనది—తక్కువ ఖర్చుతో అధిక పోషకాలు అందించడం. ప్రోటీన్, విటమిన్లు, ముఖ్యంగా మెదడు అభివృద్ధికి అవసరమైన ‘చోలిన్’ వంటి పదార్థాలు గుడ్డులో సమృద్ధిగా ఉంటాయి. ఇవి పిల్లల శారీరక, మానసిక ఎదుగుదలకు కీలకం.ఇలాంటి వాస్తవాల మధ్య “గుడ్డు తింటే పిల్లలు అలసత్వానికి గురవుతారు” అనే వాదన శాస్త్రీయ ఆధారంలేని ఒక అభిప్రాయం మాత్రమే. వాస్తవానికి, సరైన పోషకాహారం అందిన పిల్లలు తరగతి గదిలో మరింత చురుకుగా ఉంటారని అనేక అధ్యయనాలు సూచిస్తున్నాయి. ఆకలి తీర్చిన పిల్లవాడే చదువుపై దృష్టి పెట్టగలడు—ఖాళీ కడుపు కాదు.

ఇది మొదటి వివాదం కాదనే విషయం కూడా గమనించాలి. గతంలో మహిళలపై చేసిన వ్యాఖ్యలు, చిరంజీవి గారిపై చేసిన వ్యాఖ్యలు కూడా పెద్ద ఎత్తున చర్చకు దారి తీశాయి. ప్రతి సందర్భంలోనూ చివరికి క్షమాపణలు వచ్చాయి. క్షమాపణ చెప్పడం ఒక మంచి లక్షణమే అయినప్పటికీ, అదే పరిస్థితి పదేపదే పునరావృతమైతే అది ఒక అలవాటుగా మారిందా అనే సందేహం కలుగుతుంది. మాటల ముందు ఆలోచన తగ్గి, తరువాత క్షమాపణలు చెప్పడం ఒక పద్ధతిగా మారితే, అది వ్యక్తిగత విశ్వసనీయతను మాత్రమే కాదు, ప్రజా సంభాషణ ప్రమాణాలను కూడా దెబ్బతీస్తుంది.
ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన సూత్రాన్ని మనం గుర్తించాలి—ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రతి ఒక్కరికీ అభిప్రాయం వ్యక్తం చేసే హక్కు ఉంది. కానీ అదే సమయంలో, ఆ అభిప్రాయాలు సమాజంపై చూపే ప్రభావాన్ని అంచనా వేసే బాధ్యత కూడా ఉంది. వాక్చాతుర్యం ఒక ప్రతిభ. కానీ అది బాధ్యతతో ముడిపడినప్పుడే సమాజానికి ఉపయోగపడుతుంది.
గుడ్డు ఇవ్వాలా వద్దా అనే ప్రశ్నను కేవలం సాంస్కృతిక లేదా వ్యక్తిగత అభిరుచుల కోణంలో చూడటం సరైంది కాదు. ఇది ప్రజా ఆరోగ్య విధానం. గుడ్డు తిననివారికి ప్రత్యామ్నాయాలు ఇవ్వడం ద్వారా వారి స్వేచ్ఛను గౌరవించవచ్చు. కానీ తినేవారికి అది అందకుండా చేయడం సమంజసం కాదు. పిల్లల ఆరోగ్యం ఒక చర్చా అంశం కాదు—అది ఒక ప్రాధాన్యత.ఈ వివాదం మనకు ఒక పెద్ద పాఠం చెబుతోంది. ప్రజా వేదికపై మాటలు కేవలం చప్పట్లు కోసం కాకుండా, సమాజాన్ని ముందుకు నడిపించే దిశగా ఉండాలి.  కానీ అవి వాస్తవాన్ని మసకబార్చేలా మారితే, అవి ఉపయోగకరమైన సంభాషణకు అడ్డంకిగా మారతాయి.
చివరికి, “గరికపాటి ఏమిటీ… ఏమరుపాటు?” అన్న ప్రశ్న ఒక వ్యక్తిని మాత్రమే ఉద్దేశించి కాదు. అది మన సమాజాన్ని కూడా ప్రశ్నిస్తోంది—మనకు ముఖ్యమైనది ఏమిటి? వాదాలా, లేక వాస్తవాలా? సంప్రదాయాలా, లేక పిల్లల ఆరోగ్య భవిష్యత్తా? మాటలకి చప్పట్లు రావచ్చు. కానీ సమాజం నిలబడేది వాస్తవాలపై, బాధ్యతపై. పిల్లల ప్లేట్‌లో గుడ్డు పెట్టాలా వద్దా అనే ప్రశ్నకు సమాధానం కూడా అదే చెబుతోంది—ఆకలి ముందు వాదనలు కాదు, పోషణే ముఖ్యం.